Τετάρτη, 6 Δεκεμβρίου 2017

Οδοιπορικό στη γη των NEIPA (Μέρος 2ο)


H craft σκηνή της πόλης της Νέας Υόρκης έχει εξελιχθεί τον τελευταίο καιρό σε έναν από τους κορυφαίους προορισμούς για μπύρα σε ολόκληρη την Αμερική. Με καμιά 20αρια τοπικές ζυθοποιίες ήδη (μέσα στον 2018 αναμένονται να έχουν το δικό τους ζυθοποιείο και οι Evil Twin, Mikkeller, Grimm και Stillwater), δεκάδες μπαρ και bottle shop, πλέον καλύπτει και τον πιο απαιτητικό μπυρόφιλο. Η craft μπύρα παίζει στην κυριολεξία παντού.

Καλή η Νέα Υόρκη, αλλά τι κάνεις όταν ξέρεις πως σε «απόσταση βολής», μόλις 4-5 ώρες με το αμάξι, βρίσκονται ζυθοποιίες όπως η Tree House και η Alchemist και ολόκληρη η σκηνή του Βερμόντ; Στρέφεις τη μούρη του νοικιασμένου σου αμαξιού προς Βορά και κατευθύνεσαι προς Νέα Αγγλία, τη γη των NEIPA…

Από το αρχείο της Tree House

Πρώτος σταθμός σε αυτό το οδοιπορικό, η θρυλική Tree House, στο Charlton της Μασαχουσέτης. Καταφέραμε να φτάσουμε λίγο πριν το άνοιγμα, στις 2 το μεσημέρι. Αυτοκίνητα ερχόντουσαν συνεχώς και το υπαίθριο χωμάτινο πάρκινγκ έξω από την έκταση της ζυθοποιίας άρχισε να γεμίζει. Η φάση έμοιαζε με φεστιβάλ στη Μαλακάσα, με τη διαφορά πως επρόκειτο για μια τυπική εργάσιμη μέρα και όλος αυτός ο κόσμος έφτανε εκεί για να προμηθευτεί απλά μπύρες!

Το αρχικό ζυθοποιείο στο Brimfield - Από το αρχείο της Tree House
Από το αρχείο της Tree House
Από το αρχείο της Tree House

Η πορεία της Tree House είναι αξιοθαύμαστη. Από τον γραφικό πορφυρό αχυρώνα και το σήμα κατατεθέν δεντρόσπιτο στο Brimfield της Μασαχουσέτης, όπου ξεκίνησε ως boutique ζυθοποιία το 2012, μεταφέρθηκε αναγκαστικά στο Monson το 2014 σε μεγαλύτερες εγκαταστάσεις όταν και η φήμη της είχε ήδη εκτοξευτεί εξαιτίας των μυθικών hazy IPA Julius και Green. Η τεράστια ζήτηση την οδήγησε σε νέο πλάνο επενδύσεων, το οποίο υλοποιήθηκε τάχιστα και οι νέες τεράστιες εγκαταστάσεις 5.000μ2 εγκαινιάστηκαν σιωπηρά τον προηγούμενο Ιούλιο ("μόνο" 4.000 άτομα επισκέφτηκαν εκείνη τη μέρα τη ζυθοποιία) σε μια έκταση 68 εκταρίων, στον καταπράσινο λόφο του Charlton.

Από το αρχείο της Tree House

Από το παρκινγκ έπρεπε να ανέβουμε πεζοί ένα φιδίσιο δρόμο στη κορυφή του λόφου. Μια χαρακτηριστική ξύλινη αψίδα λειτουργούσε ως είσοδος στην έκταση της Tree House και έδενε απόλυτα με το περιβάλλον. Φτάνοντας επάνω η εικόνα που αντικρίσαμε ήταν τουλάχιστον εντυπωσιακή. Μέσα σ’ ένα πανέμορφο τοπίο με πολύχρωμα πυκνά δέντρα, ξεπρόβαλε το νέο επιβλητικό κτήριο στη μια άκρη, απ’ όπου ξεκινούσε μια ανθρώπινη αλυσίδα που κατέληγε στην άλλη άκρη, σ’ένα γεμάτο πάρκινγκ…εκεί όπου θα έπρεπε να καταλήξουμε κι εμείς για να εισέλθουμε σιγά σιγά στο ζυθοποιείο. Περιμένοντας στην ουρά είχες την ευκαιρία να περιεργαστείς τον φροντισμένο περιβάλλοντα χώρο και τον κόσμο μπροστά σου. Υπήρχαν από ντόπιοι που έκαναν τη συνηθισμένη στάση για τα «καθημερινά» τους ψώνια, γυναίκες με παιδιά, μέχρι και οι κλασικοί geeks που είχαν ταξιδέψει από κοντινές πολιτείες, όπως εμείς από Νέα Υόρκη. Κάποιος δίπλα μας μας εκμυστηρεύτηκε πως είχε οδηγήσει από το New Jersey σκαστός από τη γυναίκα του, αφήνοντας τη να νομίζει πως είναι ακόμα στο γραφείο…


Tο can release εκείνης της ημέρας περιλάμβανε Green, Alter Ego και Bright with Citra. Η στιγμή επιτέλους που θα πίναμε ολόφρεσκη Green μερικών ωρών δεν ήταν μακριά. Μπαίνοντας στο εσωτερικό της Tree House μετά από κάνα μισάωρο αναμονής (το Σάββατο η αναμονή μπορεί να ξεπερνά και τις 2 ώρες), το σαγόνι κρέμασε ακόμα περισσότερο. Σ’ένα ενιαίο χώρο όπου κυριαρχούσε το ξύλο, υπήρχε στα αριστερά το θεαματικό taproom και στα δεξιά το merchandise και ο χώρος διανομής των κυτίων. Στο βάθος και σε χαμηλότερο επίπεδο βρισκόντουσαν οι εγκαταστάσεις του ζυθοποιείου, όπως φαίνεται και στο παρακάτω βιντεάκι. Οι τύποι έχουν κάνει καταπληκτική δουλειά εκεί μέσα, καταφέρνοντας να κρατήσουν σε μεγάλο βαθμό τον χαρακτήρα της παλιάς Tree House.







Για κακή μας τύχη το taproom δεν λειτούργησε εκείνη τη μέρα. Έτσι, δεν μπορούσαμε να δοκιμάσουμε τίποτα επί τόπου. Ούτε να ανοίξουμε όμως και τα κουτάκια που μόλις είχαμε αγοράσει, και να τα πιούμε κάπου έξω, αραχτοί στα γρασίδια κάτω από τον λαμπρό ήλιο ή στους πάγκους κάτω από το τεράστιο ξύλινο στέγαστρο. Οι πανηλίθιοι νόμοι της Μασαχουσέτης δεν σου επιτρέπουν να ανοίξεις μπύρα πουθενά εντός, εκτός και επί τα αυτά της ζυθοποιίας. Μόνο ότι βγαίνει από τις βρύσες του taproom επιτρέπεται να καταναλωθεί εκεί και σε ποτήρι. Μας σφύριξαν βέβαια κάποιοι ντόπιοι πως κοντά στη ζυθοποιία υπήρχε ένα smokehouse με καταπληκτικό φαγητό, όπου μπορούσες να ανοίξεις ελεύθερα τις Tree House σου. Οπότε βάλαμε πλώρη για εκεί. Όμως, ήταν δυνατόν να φύγουμε από την Tree House χωρίς να πιούμε έστω μια γουλιά Green εξαιτίας μιας χαζοαπαγορεύσης; Εννοείται πως όχι…


B.T.'s Smokehouse: ίσως το καλύτερο καπνιστό κρέας στη Μασαχουσέτη

Το ταξίδι συνεχίζεται…

Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

Οδοιπορικό στη γη των NEIPA (Μέρος 1ο)



«Τώρα είχαμε στρέψει τη μούρη του σαραβαλιασμένου αμαξιού μας προς Νότο και κατευθυνόμασταν στο Καστλ Ροκ του Κολοράντο, ενώ ο ήλιος κοκκίνιζε κι οι βράχοι των βουνών προς τη Δύση φαινόντουσαν σαν μπυραρία του Μπρούκλιν σ’ ένα νοεμβριάτικο σούρουπο.» Τζακ Κέρουακ – Στο Δρόμο

Σε μια γειτονιά του Μπρούκλιν, ένα οκτωβριάτικο πρωινό, ξεκίνησε η δική μας περιπέτεια στον κόσμο των NEIPA. Όχι από μπυραρία, αλλά από ζυθοποιία. Δεν είχαμε πατήσει καλά καλά το πόδι μας στη Νέα Υόρκη και ήδη βρισκόμασταν Σάββατο πρωί έξω από την περιβόητη Other Half Brewing. Αν και τυπικά εκτός New England, η Other Half θεωρείται μια από τις κορυφαίες ζυθοποιίες στην παραγωγή του στυλ New England IPA

Is the hype real?


Η στιγμή που περιμέναμε δεν ήταν μακριά. Λιγότερο από 50 Νεοϋορκέζους είχαμε μπροστά μας, καμιά ώρα πριν το επίσημο άνοιγμα της ζυθοποιίας για το νέο can release. Μια χαρά, δηλαδή, συγκριτικά με άλλες μέρες όπου η ουρά χάνεται πίσω από το οικοδομικό τετράγωνο… Ναι, οι ουρές που σχηματίζονται στα can release της Other Half είναι τόσο μνημειώδεις όσο αυτές για το release του νέου iPhone. Οι πρώτοι στην δική μας ουρά ήταν ήδη εκεί από τις 6 τα χαράματα…Κάποιοι, αντί για καφέ, άνοιγαν κουτάκια μπύρας, άλλοι χαλάρωναν στη σπαστή τους καρέκλα και λαγοκοιμούνταν, ενώ κάποιοι άλλοι έφτιαχναν πυργάκια με NEIPA κουτάκια, έτοιμοι για trade. Σε αυτό το σουρεάλ σκηνικό, που μέχρι τότε βλέπαμε μόνο στο youtube και κάναμε καζούρα, ανήκαμε πλέον κι εμείς.




Με το που ξεκίνησε η διάθεση, η περιοχή έξω από τη ζυθοποιία γέμισε κιβώτια με 4packs. Άλλοι φόρτωναν κατευθείαν στα αυτοκίνητα και άλλοι προσπαθούσαν να γεμίσουν τα φορητά τους ψυγεία. Εμείς απλά πήραμε όσα μπορούσαμε και κατευθυνθήκαμε απευθείας στο taproom της Other Half, για να γευτούμε επιτέλους τις ΝΕΙΡΑ όπως θα έπρεπε να είναι; ολόφρεσκιες!




Ο ψυχεδελικός μαυροπίνακας πάνω από τη μπάρα μόνο πονοκέφαλο σου προκαλούσε με τόσες επιλογές που έμοιαζαν μεταξύ τους. Daydream in Green, All Green Everything, Double Mosaic Dream, Hop Showers…ήταν μερικά μόνο ονόματα που σ’ έστελναν απευθείας στον «πράσινο» παράδεισο.



Αφού καταφέραμε να εντοπίσουμε τις πιο αντιπροσωπευτικές, πιάσαμε τραπέζι κι αρχίσαμε τις δοκιμές. Το άρωμα είχε ήδη εισχωρήσει βαθιά στη μύτη και προσπαθούσε να τρυπήσει τον εγκέφαλό μας. Οι πρώτες γουλιές έφεραν επιφωνήματα θαυμασμού. Η φρεσκάδα ήταν πανταχού παρούσα. Τα τροπικά φρούτα και οι έντονοι λυκίσκοι γέμιζαν τη στοματική σου κοιλότητα στον υπέρτατο βαθμό.


Τα ποτήρια άλλαζαν συνεχώς χέρια αναμεταξύ μας. Η ευδαιμονία που σου προκαλούσε η κάθε γουλιά, δεν σου επέτρεπε να σκεφτείς ιδιαίτερα διαφορές και είδη. Ούτε σημειώσεις, ούτε βαθμολογίες, ούτε τίποτα. Μόνο pure joy!


Το ταξίδι στους δρόμους του λυκίσκου είχε μόλις ξεκινήσει…ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

Ρε, παγωτό χειμωνιάτικα;

Αν και το παγωτό αποτελεί αγαπημένη δροσιστική απόλαυση το καλοκαίρι, το χειμώνα οι συνθήκες είναι καταλληλότερες να καταναλωθεί. Εξάλλου και στις χώρες της Βόρειας Ευρώπης η κατανάλωση παγωτού είναι δημοφιλής και το χειμώνα. Κάπως έτσι και η αγαπημένη Omnipollo, σε συνεργασία αυτή τη φορά με την ακόμα πιο αγαπημένη Buxton, παρουσίασε μέσα στο καταχείμωνο μια σειρά παγωτών σε μπύρα. Είχε προηγηθεί βέβαια, την άνοιξη που μας πέρασε, η περιβόητη Rare Scooop, προϊόν συνεργασίας των αμερικανικών craft Cycle και 3 Sons, δηλαδή μια «ζυθο-βερσιόν» του χωνάκι σοκολάτα, βανίλια, φράουλα, η οποία είχε προκαλέσει ένα μικρό πάταγο στους απανταχού beer lovers (και είχαμε την τύχη να δοκιμάσουμε κι εμείς στο καλοκαιρινό CBC, aka Chania Beer Celebration).


Η Omnipollo λοιπόν, στα πλαίσια του εντυπωσιασμού που μας έχει συνηθίσει, ζυθοποίησε 4 «αυθεντικά» παγωτά, όπως τα αποκαλεί. Η αλήθεια είναι πως τα food flavours εξελίσσονται σε νέα τάση μπυραματισμών, όπως μας πληροφορεί και το πολύ ενδιαφέρον πρόσφατο άρθρο του DRAFT magazine. Original Ice Cream Pale Ale, Original Lemon Meringue Ice Cream Pie, Original Rocky Road Ice Cream και Original Texas Pecan Ice Cream είναι τα 4 ονόματα που προκαλούν την περιέργεια μας.

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

Οι stout του Kees Bubberman

Ο Kees Bubberman αρχικά εκπαιδεύτηκε ως μάγειρας. Άρχισε όμως να ασχολείται και με την οικιακή ζυθοποίηση πριν από 17 χρόνια, η οποία τελικά και τον κέρδισε. Το 2007 έγινε ο master brewer της γνωστής Ολλανδικής ζυθοποιίας Emelisse Kamperland και μετά από 7 χρόνια αποφάσισε να αποχωρήσει για να φτιάξει τη δική του ζυθοποιία δίνοντας το όνομά του; Brouwerij Kees (προφέρεται Κέις).


Η πρώτη επαφή με τα “ζυθοποιήματα” του Kees ήταν στο τελευταίο Eurhop Beer Festival στη Ρώμη, όπου οι stout του μας άφησαν πολύ καλές εντυπώσεις. Έτσι παραγγέλθηκαν και τα πρώτα μπουκάλια. Παρά τη συμμετοχή της Kees στο CBC Boston, τις πολλές εγκομιαστικές κριτικές στο ratebeer και ότι, δικαίως, θεωρείται πια μια από τις καλύτερες νέες craft ζυθοποιίες στην Ευρώπη, ευτυχώς για μας, οι μπύρες της παραμένουν ακόμα εξαιρετικά προσιτές, μακρία από το hype και τη μανία του trading που διογκώνουν την εικόνα τους και τις κάνουν δυσεύρετες και πανάκριβες.

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Οι επικές στιγμές του περσινού 5ου CBC μέσα από 40 εικόνες.


Αν και Παρασκευή, ο κόσμος είχε πιάσει «στασίδι» πολύ πριν ανοίξει το φεστιβάλ τις πύλες του...


...και όσο πλησιάζει η ώρα η ουρά μεγαλώνει σαν ντόμινο.




Με 80 ζυθοποιίες και πάνω από 150 μπύρες στις κάνουλες σε κάθε session ήθελε λίγο μελέτη του τι να πιεις... για να μη μπερδέψεις τα μπούτια σου. 

Photo by Theis Mortensen

Τρίτη, 26 Ιουλίου 2016

Copenhagen, here we come!! (Part 1: Πριν το Copenhagen Beer Celebration)

Αρκετοί ξέρουν την αγάπη μου για τα μπυροφεστιβάλ του κόσμου!! Και μόνο η ιδέα να βρεθώ ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους μπυρόφιλους, να δοκιμάσω παγκόσμιας κλάσης μπύρες και πάνω από όλα να περάσω γνωρίζοντας άτομα που μοιράζονται το πάθος μου, πραγματικά με εξιτάρει. Γι' αυτό και η απόφαση να κλείσω τα εισιτήρια για το 5ο Copenhagen Beer Celebration δεν ήταν καθόλου δύσκολη (απόφαση μάλιστα που πάρθηκε ενώ βρισκόμουν σε ένα άλλο φεστιβάλ του εξωτερικού, στο ολλανδικό Borefts της De Molen τον Σεπτέμβρη του 2015). Τα καλύτερα ίσως ζυθοποιεία από όλο τον κόσμο μαζεμένα σε ένα μέρος, 4 σέσσιονς γεμάτα μπύρες που ίσως και να μην ξαναδούμε ποτέ μας, οι παράγοντες ήταν πολλοί.. Μαθαίνοντας επίσης ότι η ελληνική δύναμη θα είναι μεγάλη και η παρέα καλή, δεν υπήρχε περίπτωση να το χάσω.. Και γιατί όχι να το συνδυάσω και με εβδομαδιαίο ταξίδι στην Κοπεγχάγη, την πόλη που όλοι μου λένε πόσο υπέροχη είναι?

Προσοχή, το άρθρο περιέχει πολλές, ΠΟΛΛΕΣ λέξεις! Είναι γνωστό ότι πλατιάζω κάποιες φορές μιλώντας για μπύρα... Διαβάστε λοιπόν με δική σας ευθύνη!.


Αεροπορικά εισιτήρια κλεισμένα, διαμονή πληρωμένη, εισιτήρια του φεστιβάλ αγορασμένα 7 μήνες πριν το φεστιβάλ, και μεσημεράκι της Δευτέρας 9 Μαΐου βρισκόμαστε με τον φίλο Μάνο από Ηράκλειο (Eviva για τους μπυραματιστές) στο Ελευθέριος Βενιζέλος. Η ανυπομονησία μεγάλη, τα όνειρα πολλά!!! Θα πάμε εκεί, θα πιούμε αυτό, θα μιλήσουμε με αυτόν, θα αγοράσουμε αυτό....

Fast forward λίγες ώρες και κατά τις 4 φτάνουμε στο αεροδρόμιο Copenhagen Airport. Το αεροδρόμιο τεράστιο, πολύ ωραίο αλλά πραγματικά μας στάθηκε πολύ δύσκολο να βγάλουμε άκρη που πρέπει να πάμε, με ποια γραμμή και με τι εισιτήριο.. Με τα πολλά βρίσκουμε την γραμμή και κατευθυνόμαστε προς το σπίτι που έχουμε νοικιάσει όπου μας περιμένει ο Σταύρος  (sixtyneedles). Αφήνουμε πράγματα, κάνουμε ένα γρήγορο μπανάκι και φεύγουμε για την πρώτη μπυροστάση, μην χάσουμε και όλη μας την μέρα!

Warpigs λοιπόν!

To Warpigs είναι το δημιούργημα της μεγάλης φιλίας 2 εκ των γνωστότερων ζυθοποιείων του κόσμου, της Δανέζικης Mikkeller και την Αμερικάνικης 3 Floyds. Η ιδέα απλή: να φέρουν το Αμερικανό τρόπο BBQ στην Δανία! Κάτι που φαίνεται με το που πατήσεις μέσα το πόδι σου! Πλακάκια σφαγείου στους τοίχους, τεράστια ρολά χαρτί κουζίνας παντού, το μέρος σου φωνάζει "Πιες μπύρες, φάε κοψίδια, γίνε χάλια, απόλαυσε το!!!". Και αυτό ακριβώς κάναμε, παραγγείλαμε Pork Shoulder με πατατοσαλάτα και Grilled Chicken Wings, και αποφασίσαμε να τις συνοδέψουμε με μπυράκια που όταν τα είδαμε στο tap list (20 βαρέλια, όλα ζυθοποιημένα μέσα στην pub), ένα σαλάκι μας έτρεξε. Alpha King και Zombie Dust της 3 Floyds, ζυθοποιημένες ακριβώς εκεί, στο Warpigs, 20 μέτρα από το τραπέζι στο οποίο κάτσαμε.


Ας αρχίσουμε λοιπόν από τις μπύρες, και στην συνέχεια θα σας πω για το φαγητό (απίστευτο), για τις σάλτσες (πάνω από απίστευτο), για τον χώρο, και για τις γενικές μου εντυπώσεις. Δεν θα βαθμολογήσω καμία μπύρα, θα σας αναφέρω απλά πως μας/μου φάνηκαν.

Warpigs/3 Floyds Zombie Dust
Η Zombie Dust αποτελεί προσωπικό απωθημένο! Ακούγοντας τα καλύτερα για την "καλύτερη" Pale Ale στον κόσμο, ανέμενα πάρα πολλά, για αυτό και ίσως απογοητεύτηκα. Ωραίο πορτοκαλί χρώμα, αρκετά θολό, με έναν ωραίο λευκό αφρό. Το άρωμα δεν είναι πολύ έντονο, αρκετά εσπεριδοειδή, πορτοκάλι και λεμόνι κυρίως. Πικρή γεύση και ήπια, με μανταρίνι και πορτοκάλι στο προσκήνιο, και μία δόση καραμέλας να ακολουθεί. Το 6,4% αλκοόλ δεν φαίνεται πουθενά. Ελαφρύ σώμα με μέτρια ενανθράκωση. Αρκετά τίμια. Θα μου πείτε τώρα, γιατί απογοητεύτηκα. Είναι κάπως να περιμένεις μία βόμβα λυκίσκου και δη Citra, και τελικά να πίνεις μία αρκετά ωραία αλλά απλή Pale Ale, ε μου χάλασε λίγο την εικόνα που είχα στο μυαλό για την 3 Floyds (ευτυχώς λίγες μέρες μετά άλλαξα γνώμη).

Warpigs/3 Floyds Alpha King
Σειρά έχει η Alpha King, μία ακόμα American Pale Ale στα 6,6% αλκοόλ, ζυθοποιημένη στo Warpigs. Πιο σκούρο το χρώμα της, Σκούρο κεχριμπάρινο, θολό, με έναν αρκετά συνεκτικό λευκό αφρό. Το άρωμα όπως ανέμενα και από το χρώμα, είναι πιο βυνώδης, καραμελένιο με κάποιες νότες φρούτων. Στο στόμα πολύ ισορροπημένη, καραμέλα, βύνη και ψωμί παίζουνε ωραία με πορτοκάλι, πεύκο και γρασίδι. Ελαφρύ προς μέτριο σώμα με μέτρια ενανθράκωση. Τίμια μπύρα, αλλά και πάλι όχι κάτι το εξαιρετικό.

Και περνάμε στο φαγητό. Τέλεια ψημένα, μας έκανε να αφήσουμε τα μαχαιροπίρουνα και να πέσουμε με τα μούτρα στο φαγητό!! Και εδώ καταλαβαίνεις γιατί χρειάζονται τόσα ρολά σε κάθε μεριά του μαγαζιού. Είναι πραγματικά αδύνατο να μην πασαλειφτείς με λάδια και υπολείμματα φαγητού! Και οι σάλτσες δεν βοηθάνε καθόλου τη κατάσταση. Και τι σάλτσες!!! Προσωπική προτίμηση η Texas, με φίγγι (στα αγγλικά cranberries) και lambic ζυθοποιημένη στην pub. Πήγαινε τέλεια με την κάπνα του χοιρινού, και η ξινίλα έσβηνε τέλεια την όποια κάψα του φαγητού.


Σε γενικές γραμμές ένας ωραίος χώρος, αντικατοπτρίζει τέλεια το όνομά του. Ακριβώς δίπλα λειτουργεί και bottleshop το οποίο παρέχει διάφορα καλούδια, όπως τις σάλτσες και τις μπύρες της pub, όπως και μπύρες από άλλα ζυθοποιία (πήραμε και τις Dark Lord μας!!), και εννοείται τεράστια γκάμα από μπύρες του κατά τα άλλα συμπαθητικού Δανού. Το μόνο αρνητικό είναι οι ακριβές τιμές. Φαντάζομαι όμως πως θα υπάρχει νόμος υψηλής φορολογίας στις brewpubs, καθώς σε άλλο μαγαζί του ίδιου ιδιοκτήτη, οι ακριβώς ίδιες μπύρες ήταν αρκετές φθηνότερες!



Συνέχεια έχει το Fermentoren, το οποίο είναι μόλις λίγα τετράγωνα μακριά. Πολύ πιο μικρό μαγαζί, ένα σκοτεινό υπόγειο για την ακρίβεια, με υπαίθριο χώρο στον οποίο υπάρχουν τραπέζια, πάγκοι, ομπρέλες. Πιο ωραίο και άνετο για μένα από το Warpigs, πιο στέκι, με ωραίες τιμές και πάρα πολύ ωραίες μπύρες στα 22 taps του. Το προσωπικό ίσως να μην ήταν το κατάλληλο, καθώς 1-2 μπύρες που ρώτησα, δεν ήξεραν ούτε πως προφέρονται, ούτε τι είναι.


The Fermentoren Sign

Ήπιαμε διάφορα μπυράκια στο μαγαζί, δυστυχώς δεν κράτησα σημειώσεις για όλα καθώς είχα
Wicked Weed Medora
αρχίσει να κουράζομαι, αλλά θέλω να σταθώ σε 2 μπύρες που αξίζουν κάθε φιλοφρόνηση! Η πρώτη είναι η Medora της Wicked Weed, μία απίστευτη ξινόμπυρα, παλαιωμένη σε βαρέλια κόκκινου κρασιού (Cabernet), με βατόμουρα και σμέουρα. Το χρώμα παραπέμπει σε Βέλγικη Kriek, ενώ τα αρώματα και οι γεύσεις είναι απλά μεθυστικά. Βατόμουρο, σμέουρο, μύρτιλλο, κεράσι, η πολυπλοκότητα μας έχει αφήσει και τους τρεις άφωνους! Η Medora είναι χαρακτηριστικότατο παράδειγμα του νέου κύματος sour ale που έχει ξεκινήσει η Αμερικάνικη σκηνή!!


Η δεύτερη ήταν η Oude Geuze Mariage Parfait της Brouwerij F. Boon, μία από τα κλασικότερες Lambic Style Gueuze που υπάρχουν (και που ξέχασα να βγάλω φωτογραφία). Το χρώμα της είναι ξανθό με τον παχύ και κάτσπρο αφρό να την στεφανώνει. Η πολυπλοκότητα στην γεύση και στο άρωμα είναι πραγματικά αξιέπαινη. Ξύλο, λεμόνι, ώριμο μύλο και ξύδι είναι λίγες μόνο από τις γεύσεις. Μία υποδειγματική μπύρα, που κυνηγάει από κοντά, ίσως όμως χωρίς να φτάνει τα θηρία του είδους που ακούνε στο όνομα 3 Fonteinen και Cantillon.

 Και εδώ θέλω λίγο να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις μου και να σταθώ στην διαφορά ανάμεσα στις δύο μπύρες. Όχι απαραίτητα στα χαρακτηριστικά τους, αλλά κυρίως στην σπανιότητα και κατά συνέπεια την τιμή τους. Η μία είναι αρκετά μικρής παραγωγής και αρκετά ακριβή (25€ στο συγκεκριμένο μαγαζί), ακόμα και στην χώρα της. Η δεύτερη μπορεί να βρεθεί πάρα πολύ εύκολα, σε αρκετές γωνιές του πλανήτη, σε τιμή που φτάνει τα 5€, άντε 6€. Σαφώς και δεν περίμενα να ισχύει το αντίθετο, καθώς η μία έχει διανύσει έναν ολόκληρο ωκεανό και η άλλη ζυθοποιείται 2 χώρες μακριά, αλλά αρχίζω και διακρίνω μία μεγάλη αύξηση στις τιμές των Αμερικάνικων sour ales. Σίγουρα, είναι από τα πιο δύσκολα και χρονοβόρα είδη, κάποιες φορές θέλει πάνω από 2 χρόνια για να είναι έτοιμη η μπύρα για πώληση στο κοινό, μπορεί ακόμα και τα υλικά να είναι πολύ πιο φθηνά στο Βέλγιο από ότι στην Αμερική. Απλά έτσι, αυτόματα υποβαθμίζονται κάποια πολύ ωραία παραδείγματα του είδους αυτού, που στην τελική ξεκίνησε από το Βέλγιο, και καλώς ή κακώς, κανείς δεν μπορεί να το κάνει όπως οι Βέλγοι!

The Door to the Dungeon
Κουρασμένοι λοιπόν και με αρκετό αλκοόλ να ρέει στις φλέβες από την πρώτη μέρα κιόλας, πηγαίνουμε σπίτι για ξεκούραση γιατί η επομένη μέρα αναμένεται πολύ μάχιμη!

Η Τρίτη ήταν αρκετά γεμάτη μέρα, καθώς είχαμε αποφασίσει να εκμεταλλευτούμε την πόλη στο έπακρο. Και την βόλτα μας την κάναμε, και στο free tour πήγαμε, και το παλάτι και τους κήπους του βασιλιά είδαμε, και στην αγορά πήγαμε και τα τάκος μας τα φάγαμε, και μπύρες ήπιαμε... είχαμε πρόγραμμα!!! Σας αφήνω να πάρετε μία ιδέα από τις πολλές ομορφιές της πόλης, την οποία πραγματικά ερωτεύτηκα και θα έδινα τα πάντα να μπορώ μια μέρα να μετακομίσω εκεί... (αν δεν βλέπετε τις φώτος καλά, απλά πατήστε πάνω τους..)


















Μετά λοιπόν από ένα ενενηντάλεπτο free tour από έναν πραγματικά τρελό και κουζουλό Καναδό (ο οποίος βρέθηκε στην Κοπεγχάγη από... τι άλλο... έρωτα!) και αφού έχουμε γυρίσει την μισή πόλη, κατευθυνόμαστε στην πρώτη στάση , η οποία δεν είναι άλλη από το νέο μαγαζί του Jeppe Borg Bjergsø, ιδιοκτήτη της Evil Twin και διαβολικού δίδυμου αδερφού του "κυβερνήτη" της Κοπεγχάγης, Mikkel Borg Bjergsø. Λίγο έξω από το κέντρο, αλλά σε πολύ καλό σημείο, είναι ένα πολύ μικρό μαγαζί με 6-8 τραπεζάκια, μικρό χώρο έξω για λίγους όρθιους αλλά πολύ ωραία ατμόσφαιρα και μουσική (επιτέλους μαγαζί που χώνει που και που μεταλλιές). Οι τοίχοι πάλι με πλακάκια (μάλλον το έχουν πολύ στην Κοπεγχάγη αυτό) αλλά που και που γραμμένοι έτσι ώστε να μην φαίνονται κενοί. Γενικά μου φάνηκε λίγο κενό με την παράξενη αλλά ενδιαφέρουσα διακόσμησή του, αλλά έχει προοπτικές να γίνει πολύ ωραίο!

Το δυνατό χαρτί του μαγαζιού είναι ο τεράστιος και συνέχεια ανανεωμένος κατάλογος του. 10 taps και 200+ μπουκάλια,  τα οποίο όμως είναι όλα ένα και ένα! Και τι δεν είχε: Dark Lord variations, Marshal Zhukov's, Blåbær Lambik, Even More Jesus variations, Mexican Cake variations, Black Tuesday..... Και εκείνη την ημέρα ήρθαν και πόσες κούτες Fonta Flora, Sante Adairius, Almanac, The Casey και αρκετά άλλα Αμερικάνικα διαμάντια!! Στα συν τα αρκετά και πολύ ωραία και σπάνια spirits (Pappie anybody?). Δοκιμάσαμε αρκετές μπύρες εκεί αλλά θα σταθώ σε 3 μπυράκια που μου έκαναν εντύπωση.

Evil Twin Imperial Doughnut Break
Αρχή λοιπόν με κάτι on tap καθώς όπως μας πληροφόρησε ο barman, δύο κουμπωμένες stout τελειώνουν, άρα έπρεπε να τα στραγγίξουμε γιατί ακολουθεί Morning Wood της Funky Buddha!! Αρχή λοιπόν με Imperial Doughnut Break της Evil Twin, μία Imperial Stout στα 11,5% με κόκκους καφέ και βανίλιας και πραγματικά ντόνατς στις δεξαμενές (ο Σταύρος πρέπει να πήρε Alesmith Hawaiian Speedway η οποία ήταν καλή αλλά μπροστά στην Doughnut...). Κατάμαυρο σώμα με πυκνό καφέ αφρό. Άρωμα απλά μεθυστικό. Καφές, σοκολάτα, φρεσκοζυμωμένο ζυμάρι. Η γεύση, πολύ γλυκιά, ακολουθεί πιστά, εισάγοντας νότες μαύρων φρούτων και καραμέλας! Γεμάτη επίγευση και ένα σώμα που κυριολεκτικά μπορούσες να το μασήσεις!!! Απλά απίστευτη!


Cantillon Blåbær Lambik
Συνέχεια είχε ένα μπουκαλάκι που δεν θα μπορούσαμε να μην το πάρουμε! Και φυσικά μιλάμε για την Blåbær Lambik! Όποιος δεν ξέρει τι παίζει με την μπύρα αυτή, να περιμένει λίγες μέρες καθώς ετοιμάζω ξεχωριστό άρθρο για την ιστορία της μπύρας, άρθρο που μόλις ανακάλυψα πως δεν υπάρχει στο blog αυτό και ντροπή!! Στα της μπύρας όμως. Bilberry Lambic της Cantillon στο 5%. Κατακόκκινο χρώμα, θολό, με ροζ αφρό! Το άρωμα είναι απλά απίστευτο. "Berries of every kind" γράφω στις σημειώσεις και πραγματικά δεν μπορώ καλύτερο τρόπο την στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές! Μύρτιλλα, σμέουρα, κεράσια, κοκκινόμαυρα φρούτα παντού και κάπου μέσα εγώ να τρέχω!!! Κάπου σκάει και το δέρμα και το βαρέλι και δίνει άλλη μια διάσταση! Η γεύση, αν και λίγο πιο ήπια, συνεχίζει σταθερά προσθέτοντας λίγο χώμα και μία νότα ελιάς. Ελαφριά στο στόμα, με μέτρια ενανθράκωση και πολύ ωραία ξινίλα, είναι όντως αντάξια του ονόματός της! Όσο για την ήπια γεύση, φταίει η χρονιά (2015) καθώς τις επόμενες μέρες δοκιμάσαμε την 2014 και ήταν πολύ ανώτερη!!

Τελευταίο μπουκάλι που ήπιαμε στο μαγαζί (καθώς φεύγοντας πήραμε και ένα can για τον δρόμο) ήταν η Marshal Zhukov's της Cigar City, μία Russian Imperial Stout στα 11% abv (της οποίας η φώτο κάπου χάθηκε). Κατάμαρη με παχύ καφέ αφρό! Το άρωμα προϊδεάζει για σιρόπι και νιώθω τα σάλι μου ήδη να τρέχουν! Σοκολάτα, μόκα, βανίλια, καμένη καραμέλα! Η γεύση γλυκιά, είναι αυτό ακριβώς που περιμένουμε. Πολύ γλυκιά, με σοκολάτα, φρεσκοκαβουρδισμένο κακάο, βανίλια, και μία ωραία αίσθηση ξηρών καρπών, κάτι σαν λικέρ φουντούκι. Η επίγευση θυμίζει γάλα milko. Γεμάτο σώμα με χαμηλή προς μέτρια ενανθράκωση. Απλά έπος!!!!

Σιγά σιγά όμως την κάνουμε καθώς στο Fermentoren έχει Buxton tap Takeover και πρέπει να προλάβουμε την μία και μοναδική Yellow Belly Sundae, μαζί με πολλά άλλα καλούδια! Και εδώ ήπιαμε πολλά, αλλά θα σταθώ σε 3 πάλι μπύρες.

Πρώτα λοιπόν Yellow Belly Sundae, μία "Peanut Butter Biscuit Imperial Stout with no peanut butter or biscuits" όπως λέει και η ετικέτα, συνεργασία της Buxton με την Omnipollo, στο 12% παλαιωμένη σε βαρέλια Bourbon με κόκους κακάο και βανίλιας, και καθόμαστε να την κοιτάμε σαν χάνοι!!! Κατάμαυρο χρώμα με έναν πανέμορφο ανοικτό καφέ αφρό. Το άρωμα είναι απίστευτο! Φυστικοβούτυρο, σοκολάτα, ψωμί, λίγο το βαρέλι. Η γεύση δυστυχώς με απογοήτευσε λίγο, καθώς η σοκολάτα και το βαρέλι βγαίνουν και κάπως επισκιάζουν τις γεύσεις για τις οποίες έγινε γνωστή αρχικά αυτή η μπύρα. Υπάρχει το φιστίκι, υπάρχει το βούτυρο, υπάρχει το μπισκότο, δεν σε χτυπάει όμως στην μούρη όπως έκανε η απλή! Το σώμα γεμάτο, με χαμηλή ενανθράκωση. Πάρα πολύ ωραία αλλά προτιμώ την μη παλαιωμένη έκδοσή της.
Buxton Far Skyline μαζί με την Yellow Belly Sundae

Συνέχεια έχει η Far Skyline, μία Berliner Weisse στο 4,9%, η οποία ήταν ήταν ένα ωραίο διάλειμμα από όλα τα θυρία των 10+ αλκοόλ. Κίτρινο χρώμα με λευκό αφρό. Άρωμα παράξενο, λεμόνι, γιαούρτι, λίγα τροπικά φρούτα. Στην γεύση υπερισχύουν τα φρούτα, με λεμόνι και πορτοκάλι να δένουν πολύ καλά με την ξινίλα. Κάπου υπήρχε και μία αίσθηση βύνης. Ελαφρύ σώμα με μέτρια ενανθράκωση. Ενδιαφέρουσα μπύρα, ξεδιψαστική και πολύπλοκη, που όμως δεν κράτησε πολύ καθώς πραγματικά κατέβαινε πολύ εύκολα.

Buxton Gooseberry Cove
Μία από τις τελευταίες μπύρες της βραδιάς ήταν η Gooseberry Cove, μία Sour Ale στο 4,7% με φραγκοστάφυλλο! Και κάπως έτσι ξύπνησε πάλι η αγάπη μου για τα ξυνοζούμια! Σκούρo κίτρινο χρώμα, προς χρυσό, θολό, με ωραίο λευκό αφρό. Αρκετά φρούτα στην μύτη, εσπεριδοειδή, τροπικά, κάποιες νότες βύνης. Στην γεύση υπάρχουν όλα εναρμονισμένα και αρκετά έντονα. Ανανάς, γκρέιπφρουτ, μάνγκο, γλυκό πορτοκάλι. Δυνατό χαρτί η επίγευση η οποία μένει για πολύ ώρα και έχεις συνέχως την αίσθηση ότι μόλις έχεις φάει μία σαλάτα φρούτων. Απαλό και ελαφρύ σώμα με μέτρια ενανθράκωση. Πάρα πολύ ωραία και απολαυστική μπύρα!! Πραγματικά συγχαρητήρια στην Buxton, η οποία έχει αναδειχθεί σε μία από τις καλύτερες ζυθοποιίες της Γηραιάς Αλβιώνας, και επάξια έχει κερδίσει μία θέση στις καρδιές μας!

 Κάπως έτσι λοιπόν τελείωσε το πρώτο διήμερο μας στην πόλη των παραμυθιών. Πολλές μπύρες, πολύ περπάτημα, ωραίοι και χαλαροί άνθρωποι, και πολύ όρεξη για την συνέχεια, η οποία έρχεται σε λίγες μέρες, και μόνο καλύτερη μπορούσε να γίνει!!